پیش‌بینی تقاضای بازار نفت تغییر کرد/ پیام آن برای صادرات ایران چیست؟

به گزارش نماد اقتصاد، گزارش جدید اوپک اکنون تصویری تازه از بازار جهانی نفت ارائه می‌دهد؛ تصویری که در آن کاهش متوالی برآورد رشد تقاضای جهانی با افزایش تدریجی تولید اوپک پلاس هم‌زمان شده است. اوپک در گزارش ۱۲ اوت ۲۰۲۶، رشد تقاضای جهانی نفت در سال جاری میلادی را به ۵۸۰ هزار بشکه در روز کاهش داد؛ چهارمین بازنگری نزولی متوالی این سازمان که می‌تواند بر ارزیابی بازار از توازن عرضه و تقاضا و مسیر قیمت نفت اثرگذار باشد.

تصمیم اوپک پلاس برای افزایش ۱۸۸ هزار بشکه‌ای تولید از سپتامبر، در ظاهر یک افزایش محدود است، اما اهمیت آن بیشتر از اندازه اسمی این رقم است. هفت کشور عربستان سعودی، روسیه، عراق، کویت، قزاقستان، الجزایر و عمان در دوم آگوست توافق کردند این میزان از کاهش داوطلبانه تولید را از سپتامبر بازگردانند. اوپک پلاس اعلام کرده است این اقدام در چارچوب تلاش برای ثبات بازار و همچنین تسریع روند جبران تولید مازاد گذشته انجام می‌شود.

رویترز نیز این تصمیم را آخرین مرحله از بازگرداندن یک لایه کاهش تولید حدود ۱.۶۵ میلیون بشکه‌ای توصیف کرده است؛ کاهشی که در سال ۲۰۲۳ تصویب شد. با این حال، رویترز تاکید کرده است که افزایش‌های قبلی اوپک پلاس در بخش بزرگی از سال ۲۰۲۶ به دلیل اختلال در صادرات نفت خلیج فارس، روسیه و قزاقستان عملا کمتر از میزان اسمی خود اثر گذاشته‌اند.

بنابراین، مسئله اصلی بازار فقط این نیست که اوپک پلاس چه مقدار به سهمیه‌ها اضافه می‌کند؛ پرسش مهم‌تر این است که چه مقدار از این ظرفیت واقعا به بازار جهانی نفت می‌رسد. اگر وضعیت مسیرهای صادراتی عادی‌تر شود، افزایش تولید اسمی می‌تواند به افزایش واقعی عرضه تبدیل شود. در مقابل، اگر تنگه هرمز همچنان با محدودیت مواجه باشد، بخشی از افزایش تولید ممکن است در عمل امکان رسیدن به مشتریان را پیدا نکند.

پیش‌بینی اوپک از رشد تقاضای جهانی

گزارش جدید اوپک نشان می‌دهد این سازمان بار دیگر برآورد خود از رشد تقاضای جهانی نفت را کاهش داده است؛ تصمیمی که می‌تواند در ارزیابی مسیر آینده بازار نفت اهمیت زیادی داشته باشد. اوپک در گزارش ماهانه ۱۲ آگوست ۲۰۲۶، رشد تقاضای جهانی نفت در سال جاری میلادی را ۵۸۰ هزار بشکه در روز پیش‌بینی کرده است. این رقم چهارمین کاهش متوالی برآورد اوپک از رشد مصرف جهانی نفت محسوب می‌شود و نشان می‌دهد این سازمان نسبت به سرعت افزایش تقاضا در سال ۲۰۲۶ محتاط‌تر شده است.

کاهش برآورد اوپک در شرایطی رخ داده است که جنگ و اختلال گسترده در جریان عرضه نفت خاورمیانه، هم‌زمان از دو مسیر متفاوت بر بازار اثر گذاشته است. از یک سو، افزایش قیمت انرژی و محدودیت دسترسی به سوخت می‌تواند فعالیت اقتصادی و مصرف نفت را تحت فشار قرار دهد و از سوی دیگر، کاهش تولید و صادرات برخی کشورهای تولیدکننده، عرضه جهانی را محدود کرده است. همین تضاد باعث شده است ارزیابی آینده بازار نفت تنها بر اساس میزان تولید اوپک پلاس امکان‌پذیر نباشد.

اوپک با وجود کاهش برآورد رشد تقاضا برای سال ۲۰۲۶، همچنان دیدگاه نسبتاً خوش‌بینانه‌تری نسبت به برخی نهادهای بین‌المللی دارد. آژانس بین‌المللی انرژی در گزارش ۱۲ آگوست خود پیش‌بینی کرده است که تقاضای جهانی نفت در سال ۲۰۲۶ حدود ۱.۶ میلیون بشکه در روز کاهش پیدا کند؛ بنابراین اختلاف میان دو نهاد درباره مسیر مصرف نفت قابل توجه است.

این اختلاف برای پیش‌بینی قیمت نفت اهمیت ویژه‌ای دارد. اگر برآورد اوپک محقق شود و تقاضای جهانی همچنان افزایش یابد، بازار ظرفیت بیشتری برای جذب عرضه اضافی خواهد داشت. در این شرایط، افزایش تولید اوپک پلاس لزوما به معنای ایجاد مازاد بزرگ و فوری در بازار نیست. اما اگر تقاضا مطابق سناریوی بدبینانه‌تر آژانس بین‌المللی انرژی کاهش یابد، افزایش عرضه تولیدکنندگان می‌تواند فشار بیشتری بر قیمت نفت وارد کند؛ البته این نتیجه به وضعیت واقعی عرضه در خاورمیانه نیز وابسته خواهد بود.

در واقع، کاهش ۵۸۰ هزار بشکه‌ای رشد تقاضا به تنهایی نمی‌تواند تصویر کاملی از توازن بازار ارائه دهد. آژانس بین‌المللی انرژی در همان روز اعلام کرد انتظار دارد عرضه جهانی نفت در سال ۲۰۲۶ حدود ۴.۳ میلیون بشکه در روز کاهش یابد و به ۱۰۲.۰۲ میلیون بشکه در روز برسد؛ زیرا ادامه درگیری در خاورمیانه و اختلال در تردد نفتکش‌ها از تنگه هرمز بخش قابل توجهی از عرضه را از بازار خارج کرده است. این نهاد کسری عرضه جهانی را برای سال جاری حدود ۱.۲۷ میلیون بشکه در روز برآورد کرده است.

از این منظر، کاهش رشد تقاضای جهانی در گزارش اوپک الزاماً به معنای افزایش فشار نزولی بر قیمت نفت نیست. اگر افت عرضه ناشی از اختلال‌های ژئوپلیتیکی از کاهش رشد مصرف بزرگ‌تر باشد، بازار همچنان می‌تواند با کمبود نفت مواجه بماند. همین موضوع در معاملات ۱۲ آگوست نیز نمایان بود؛ قیمت نفت برنت پس از حمله به دو کشتی و افزایش نگرانی‌ها درباره امنیت مسیرهای صادراتی، با افزایش مواجه شد و به حدود ۸۹.۲۶۶ دلار در هر بشکه رسید.

در مقابل، اگر تنش‌های خاورمیانه کاهش یابد و جریان نفت از تنگه هرمز به تدریج به شرایط عادی بازگردد، معادله بازار می‌تواند تغییر کند. در چنین شرایطی، عرضه‌ای که اکنون به دلیل اختلال‌های ژئوپلیتیکی از بازار خارج شده است، می‌تواند دوباره وارد چرخه تجارت شود؛ در حالی که اوپک پلاس نیز روند افزایش تولید خود را دنبال می‌کند. ترکیب این دو عامل، در صورت ضعف تقاضا، می‌تواند فشار نزولی قابل‌توجهی بر قیمت نفت ایجاد کند.

برای آینده بازار نفت، بنابراین مسئله اصلی فقط این نیست که تقاضای جهانی در سال ۲۰۲۶ چقدر رشد خواهد کرد؛ بلکه نسبت میان رشد تقاضا و میزان عرضه قابل دسترس اهمیت بیشتری دارد. گزارش جدید اوپک کاهش رشد مصرف را نشان می‌دهد، اما داده‌های هم‌زمان آژانس بین‌المللی انرژی از کاهش شدیدتر عرضه حکایت دارد. در نتیجه، بازار در مقطع فعلی با دو برآورد متفاوت درباره تقاضا و یک ریسک جدی در سمت عرضه مواجه است.

اهمیت این موضوع برای ایران نیز بالاست. کاهش رشد تقاضای جهانی می‌تواند در صورت عادی شدن عرضه، قدرت چانه‌زنی فروشندگان را کاهش دهد و زمینه فشار بر قیمت نفت را فراهم کند. در مقابل، اگر اختلال‌های عرضه ادامه پیدا کند، قیمت‌های بالاتر می‌تواند از ارزش هر بشکه نفت صادراتی ایران حمایت کند؛ هرچند میزان بهره‌مندی ایران از این وضعیت همچنان به حجم تولید نفت ایران، امکان صادرات نفت ایران و دسترسی به درآمد حاصل از فروش نفت بستگی خواهد داشت.

در نتیجه، گزارش ۱۲ آگوست اوپک یک پیام دوگانه برای بازار دارد: رشد تقاضای جهانی نفت ضعیف‌تر از برآوردهای قبلی خواهد بود، اما این کاهش تقاضا در شرایطی رخ می‌دهد که عرضه جهانی نیز تحت فشار شدید قرار گرفته است. به همین دلیل، برای تعیین مسیر قیمت نفت در ماه‌های آینده باید علاوه بر برآورد تقاضای اوپک، روند بازگشت عرضه خاورمیانه، وضعیت تنگه هرمز و میزان افزایش واقعی تولید اوپک پلاس نیز زیر نظر قرار گیرد.

برآورد عرضه کشورهای غیراوپک

در سوی دیگر بازار، رشد عرضه خارج از اوپک نیز می‌تواند اثر افزایش تولید اوپک پلاس را تشدید کند. آژانس بین‌المللی انرژی در گزارش جولای اعلام کرد عرضه جهانی نفت در ژوئن با افزایش ۴.۱ میلیون بشکه‌ای به ۹۸.۸ میلیون بشکه در روز رسید؛ هرچند این رقم همچنان ۹.۴ میلیون بشکه در روز پایین‌تر از سطح پیش از جنگ بود.

در این میان، تولیدکنندگان آمریکایی، برزیل و دیگر تولیدکنندگان خارج از حوزه خلیج فارس نقش مهمی در افزایش عرضه دارند. رویترز نیز در نظرسنجی خود از تحلیلگران در جولای اعلام کرد بازار نفت در سال ۲۰۲۶ با کسری متوسط حدود ۱.۵ میلیون بشکه در روز روبه‌رو خواهد بود، اما در سال ۲۰۲۷ احتمال بازگشت بازار به مازاد عرضه حدود ۱.۹ میلیون بشکه در روز وجود دارد.

این چشم‌انداز برای قیمت نفت اهمیت زیادی دارد. اگر عرضه کشورهای خلیج فارس هم‌زمان با تولید آمریکا و آمریکای لاتین افزایش یابد و رشد تقاضای چین ضعیف باقی بماند، بازار می‌تواند با سرعت بیشتری از کسری کوتاه‌مدت به سمت مازاد عرضه حرکت کند.

تولید اعضای اوپک و میزان پایبندی به سهمیه‌ها

داده‌های تولیدی اخیر نشان می‌دهد افزایش سهمیه‌ها الزاما به معنای افزایش فوری تولید واقعی نیست. بر اساس نظرسنجی رویترز، تولید ۱۱ عضو اوپک در جولای ۲۰۲۶ با افزایش ۱.۱۷ میلیون بشکه‌ای نسبت به ماه ژوئن به ۱۹.۸۵ میلیون بشکه در روز رسید. این افزایش عمدتا از سوی عراق و کویت رقم خورد و ایران نیز در افزایش عرضه نقش داشت. امارات متحده عربی به دلیل خروج از اوپک در اول می، در این آمار لحاظ نشده است.

با وجود رشد تولید، رویترز تصریح کرده است که تولید اوپک همچنان فاصله قابل‌توجهی با برخی سهمیه‌ها دارد. دلیل اصلی این شکاف، اختلال‌های ناشی از جنگ و محدودیت صادرات در منطقه بوده است. در واقع، بازار نفت در ماه‌های اخیر شاهد شرایطی بوده که در آن فاصله میان ظرفیت تولید، تولید و صادرات واقعی بسیار مهم‌تر از رقم رسمی سهمیه‌ها شده است.

از همین منظر، افزایش ۱۸۸ هزار بشکه‌ای سپتامبر از سوی اوپک پلاس را نمی‌توان به‌تنهایی معادل ورود ۱۸۸ هزار بشکه نفت جدید به بازار جهانی دانست. اگر محدودیت‌های صادراتی باقی بماند، اثر واقعی آن کمتر خواهد بود؛ اما اگر مسیرهای صادراتی عادی شود، همین افزایش کوچک می‌تواند در کنار بازگشت سایر تولیدکنندگان، فشار عرضه را افزایش دهد.

وضعیت احتمالی نفت ایران

برای تولید نفت ایران، شرایط پیچیده‌تر است. داده‌های آژانس بین‌المللی انرژی در ژوئن تولید نفت خام ایران را حدود ۲.۳ میلیون بشکه در روز نشان می‌دهد، در حالی که ظرفیت پایدار تولید ایران در جدول این نهاد حدود ۳.۸ میلیون بشکه در روز برآورد شده است.

از سوی دیگر، داده‌های رویترز نشان می‌دهد صادرات نفت و میعانات ایران در ماه‌های مختلف ۲۰۲۶ به‌شدت تحت تاثیر تحولات جنگ و محدودیت‌های کشتیرانی قرار گرفته است. صادرات ایران در ماه می طبق داده شرکت «Vortexa» به حدود ۲۰۹ هزار بشکه در روز و طبق داده موسسه «Kpler» به حدود ۲۶۰ هزار بشکه در روز سقوط کرد، در حالی که در آوریل ۱.۳۴ میلیون بشکه و در مارس نزدیک ۱.۹ میلیون بشکه در روز بود.

پس از کاهش محدودیت‌ها در ژوئن، صادرات ایران دوباره افزایش یافت و رویترز بر اساس داده شرکت «Vortexa» گزارش کرد که صادرات نفت ایران در ژوئن بیش از ۷۰ درصد رشد کرده و به حدود ۶۴۰ هزار بشکه در روز رسیده است. با این حال، در جولای نیز روند صادرات تحت تاثیر بازگشت محاصره آمریکا و افزایش تنش‌ها قرار گرفت.

در نتیجه، فاصله میان تولید و صادرات نفت ایران در سال ۲۰۲۶ صرفا ناشی از مصرف داخلی نیست و محدودیت‌های حمل‌ونقل، تحریم‌ها، بیمه نفتکش‌ها و شرایط سیاسی نیز در آن نقش دارند. به همین دلیل، هرگونه تحلیل درباره صادرات نفت ایران باید میان ظرفیت تولید، تولید واقعی و حجم نفتی که عملا به بازار خارجی می‌رسد تفاوت قائل شود.

فاصله تولید و صادرات

این فاصله برای درآمد نفتی ایران اهمیت مستقیمی دارد. افزایش تولید زمانی به درآمد ارزی بیشتر منجر می‌شود که نفت تولیدشده امکان صادرات و دریافت وجوه حاصل از فروش را داشته باشد. در شرایطی که صادرات با محدودیت مواجه است، افزایش ظرفیت تولید الزاما به همان میزان به درآمد دولت اضافه نمی‌کند.

ارزیابی داده‌های جولای و آگوست ۲۰۲۶ نیز این مسئله را تایید می‌کند. رویترز گزارش داد ایران در جولای توانست عرضه خود را افزایش دهد، اما ازسرگیری محاصره بنادر ایران در میانه ماه موجب شد صادرات دوباره کند شود. بنابراین، وضعیت احتمالی نفت ایران بیش از آنکه تنها به میزان تولید داخلی وابسته باشد، به امکان دسترسی به مسیرهای صادراتی و تقاضای خریداران وابسته است.

در چنین شرایطی، حتی اگر قیمت نفت بالا بماند، محدودیت حجم صادرات می‌تواند اثر افزایش قیمت بر درآمد نفتی ایران را کاهش دهد. در مقابل، اگر محدودیت‌های صادراتی کاهش یابد، ایران می‌تواند از قیمت‌های بالاتر بهره بیشتری ببرد؛ البته مشروط به آنکه بازار ظرفیت جذب بشکه‌های اضافی را داشته باشد.

اثر افزایش عرضه اوپک پلاس بر قیمت

اثر افزایش تولید اوپک پلاس بر قیمت نفت به وضعیت توازن عرضه و تقاضا بستگی دارد. اگر عرضه اضافی در شرایطی وارد بازار شود که تقاضا ضعیف باشد و تولیدکنندگان خارج از اوپک نیز عرضه خود را افزایش دهند، فشار نزولی بر قیمت افزایش می‌یابد.

در عین حال وضعیت فعلی هنوز به این سادگی نیست. تنگه هرمز همچنان با محدودیت جدی مواجه است و رویترز گزارش داده که جریان صادرات نفت خام و محصولات پالایشی از این مسیر در هفته منتهی به ۷ اگوست به حدود ۳ میلیون بشکه در روز کاهش یافته، در حالی که هفته قبل ۴.۴ میلیون بشکه در روز بود.

در نتیجه، بازار هم‌زمان بر اساس دو سناریو بازگشت تدریجی عرضه در صورت کاهش تنش و احتمال تشدید کمبود در صورت شکست مذاکرات نفت را قیمت‌گذاری می‌کند. همین دوگانگی باعث شده قیمت نفت در فاصله کوتاهی میان محدوده‌های پایین‌تر و بالاتر نوسان کند.

بر اساس نظرسنجی رویترز در پایان جولای۲۰۲۶ میان ۳۱ اقتصاددان و تحلیلگر، متوسط قیمت برنت در سال ۲۰۲۶ حدود ۸۵.۲۲ دلار در هر بشکه پیش‌بینی شد که رقمی بالاتر از برآورد ۸۴.۵۹ دلاری ماه ژوئن است. برای نفت آمریکا نیز متوسط قیمت ۸۰.۱۴ دلار پیش‌بینی شد.

با این حال، این پیش‌بینی ثابت نیست. بانک سیتی‌گروپ در هفتم آگوست متوسط قیمت برنت در سه‌ماهه سوم را از ۷۵ به ۸۰ دلار افزایش داد، اما پیش‌بینی سه‌ماهه چهارم ۲۰۲۶ را ۷۰ دلار و برآورد سال ۲۰۲۷ را ۶۵ دلار حفظ کرد. این اختلاف نشان می‌دهد مسیر پیش‌بینی قیمت نفت در ماه‌های آینده به سرعت عادی شدن صادرات خلیج فارس وابسته است.

سه سناریو برای درآمد نفتی ایران

سناریوی اول؛ قیمت نفت کاهشی

در این سناریو، تنگه هرمز به‌تدریج باز می‌شود، صادرات خلیج فارس افزایش می‌یابد، اوپک پلاس به سهمیه‌های جدید نزدیک‌تر می‌شود و تولیدکنندگان خارج از اوپک نیز عرضه خود را حفظ می‌کنند. اگر رشد عرضه از رشد تقاضا پیشی بگیرد، قیمت نفت تحت فشار قرار خواهد گرفت. این سناریو برای ایران از دو مسیر کاهش ارزش هر بشکه نفت صادراتی و احتمال افزایش رقابت برای جذب خریداران آسیایی فشار ایجاد می‌کند.

در چنین وضعیتی، حتی افزایش صادرات نیز الزاما نمی‌تواند کاهش قیمت را کاملا جبران کند. اهمیت این سناریو برای ایران از آن جهت بیشتر است که بخش قابل‌توجهی از صادرات نفت کشور با محدودیت‌های تحریمی و هزینه‌های بالاتر تجارت مواجه است.

سناریوی دوم؛ ثبات قیمت

در سناریوی دوم، عرضه اوپک پلاس افزایش می‌یابد اما تنگه هرمز به‌طور کامل به وضعیت عادی بازنمی‌گردد و ریسک‌های ژئوپلیتیکی همچنان بخشی از قیمت نفت را حفظ می‌کنند.

در این وضعیت، بازار می‌تواند در محدوده‌ای نسبتا بالا اما نوسانی باقی بماند. برآورد رویترز از متوسط ۸۵.۲۲ دلار برای نفت برنت در سال ۲۰۲۶ نمونه‌ای از بازاری است که در آن اختلال عرضه و افزایش تولید هم‌زمان وجود دارند.

برای ایران، این سناریو به وضعیت صادرات بستگی دارد. اگر حجم صادرات افزایش یابد، ثبات نسبی قیمت می‌تواند از درآمد نفتی حمایت کند؛ اما اگر محدودیت‌های صادراتی تشدید شود، مزیت قیمت بالاتر تا حد زیادی از بین خواهد رفت.

سناریوی سوم؛ بازگشت تنش و جهش قیمت

در سناریوی سوم، مذاکرات درباره تنگه هرمز شکست می‌خورد و اختلال صادرات نفت خلیج فارس ادامه پیدا می‌کند یا تشدید می‌شود. در این حالت، افزایش ۱۸۸ هزار بشکه‌ای اوپک پلاس در برابر اختلال‌های بزرگ‌تر بازار اهمیت محدودی خواهد داشت.

شرکت ارائه دهنده خدمات مالی گلدمن ساکس در سناریوهای قبلی خود هشدار داده بود که در صورت تداوم اختلال صادراتی، قیمت نفت برنت می‌تواند در اواخر ۲۰۲۶ از ۱۱۰ دلار عبور کند و در یک سناریوی شدیدتر، در صورت طولانی شدن اختلال هرمز، به ۱۴۰ دلار در سال ۲۰۲۷ برسد.

برای درآمد نفتی ایران، این سناریو از نظر قیمت جذاب‌تر اما از نظر حجم صادرات پرریسک‌تر است. افزایش قیمت هر بشکه می‌تواند درآمد بالقوه نفتی را افزایش دهد، اما اگر هم‌زمان مسیرهای صادراتی ایران مختل شود، امکان تبدیل قیمت بالاتر به درآمد واقعی کاهش خواهد یافت.

در مجموع بازار نفت پس از انتشار گزارش جدید اوپک با یک معادله پیچیده روبه‌رو است. از یک طرف، اوپک پلاس افزایش ۱۸۸ هزار بشکه‌ای تولید از سپتامبر را تصویب کرده و تولید اعضای اوپک در جولای نیز افزایش یافته است؛ از طرف دیگر، تنگه هرمز همچنان با اختلال مواجه است و هرگونه تشدید تنش می‌تواند عرضه جهانی را دوباره تحت فشار قرار دهد.

برای ایران، خطر اصلی فقط کاهش قیمت نفت نیست. ترکیب قیمت، حجم تولید، امکان صادرات و هزینه دسترسی به بازار تعیین می‌کند که افزایش یا کاهش قیمت نفت چه اثری بر درآمد کشور داشته باشد.

در کوتاه‌مدت، انتشار گزارش اوپک در ۱۲ آگوست می‌تواند اطلاعات تازه‌ای درباره تقاضای جهانی نفت، عرضه کشورهای خارج از ائتلاف و توازن بازار ارائه کند. اما حتی آن گزارش نیز نمی‌تواند به‌تنهایی مسیر قیمت را تعیین کند؛ زیرا وضعیت تنگه هرمز، روند صادرات خلیج فارس و تحولات روابط ایران و آمریکا همچنان متغیرهای تعیین‌کننده بازار نفت باقی مانده‌اند.

پرسش‌های متداول

گزارش ماهانه اوپک چه زمانی منتشر می‌شود؟

گزارش ماهانه اوپک معمولا در میانه هر ماه منتشر می‌شود. گزارش جولای ۲۰۲۶ در ۱۳ جولای منتشر شد و گزارش ۱۲ آگوست ۲۰۲۶ نیز به تازگی منتشر شده است.

اوپک قیمت نفت را چگونه پیش‌بینی کرده است؟

اوپک معمولا به جای ارائه یک قیمت هدف برای نفت، وضعیت عرضه، تقاضا، رشد اقتصادی، ذخایر و توازن بازار را بررسی می‌کند. در گزارش جولای، این سازمان رشد تقاضای جهانی نفت در ۲۰۲۶ را ۷۸۰ هزار بشکه در روز برآورد کرد.

تولید نفت ایران چقدر است؟

بر اساس داده‌های آژانس بین‌المللی انرژی برای ژوئن ۲۰۲۶، تولید نفت خام ایران حدود ۲.۳ میلیون بشکه در روز برآورد شده است.

افزایش تولید اوپک پلاس چه اثری بر قیمت نفت دارد؟

اگر افزایش تولید به عرضه واقعی بازار اضافه شود و هم‌زمان تقاضا رشد کافی نداشته باشد، فشار نزولی بر قیمت افزایش می‌یابد. اما اگر اختلال‌های ژئوپلیتیکی و محدودیت تردد از تنگه هرمز ادامه پیدا کند، اثر افزایش سهمیه‌ها می‌تواند محدود شود.

کاهش نفت چه اثری بر نرخ دلار در ایران دارد؟

اثر قیمت نفت بر نرخ ارز ایران به حجم صادرات، میزان دسترسی به درآمدهای ارزی، نحوه بازگشت ارز و سایر عوامل اقتصادی بستگی دارد. بنابراین نمی‌توان صرفا بر اساس افزایش یا کاهش قیمت جهانی نفت، مسیر نرخ دلار را با قطعیت تعیین کرد.